sep 17, 2017 - Home    No Comments

Dick Hageman

De man is op een leeftijd waarbij het publiek denkt dat ieder optreden zijn laatste kan zijn, maar daar trekt hij zich niets van aan. Dick Hageman is ‘still going strong’. Zijn repertoire varieert van Edith Piaf tot Charles Trenet en van Eddy Christiani tot Annie M.G. Schmidt. Daarmee bezorgt hij zijn muzikanten Ton, John, Kees en Don zo af en toe een gezellige middag. Zó gezellig, dat zelfs in het koffiecafé bier en wijn op tafel komt.

aug 4, 2017 - Home    No Comments

Diner voor twee

Voor deze week heb ik afgesproken in mijn rol als vakantieoppasser een oogje in het zeil te houden. Er is alleen één kleinigheidje: op de vooravond van het vertrek van de bewoners is er een muis gesignaleerd in de keuken. Acuut werden er een paar eersteklas dichtklappers in stelling gebracht, naar oud familiegebruik gevuld met een stukje peperkoek. Helaas trapte de grijze vriend daar niet in.
Op de tweede dag was het aas uit de klem. Nu had de smulpaap zichzelf verraden: hij moest nog in huis zijn… dacht ik. Pas toen ik de klem oppakte om hem opnieuw te vullen, zag ik het glimmende spoor van de dader: hier was een slak geweest, maar het weekdiertje legde niet voldoende gewicht in de schaal om de klem dicht te laten slaan. Dat gaf de zaak een onverwachte wending. De muis was waarschijnlijk niet meer in huis – anders had hij zich vast al tegoed gedaan aan die overheerlijke ontbijtkoek – maar ik had nu een ander ras te bestrijden: slakken! Terwijl ik een nieuwe strategie probeerde te bedenken, vulde ik toch nog maar eens de muizenklem. Je weet tenslotte maar nooit.
En ja hoor, vandaag had ik de jackpot: maar liefst twee kadavers tegelijk in één klem. Voor de slak was het typisch een gevalletje van op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Dineren met een muis is levensgevaarlijk!

jul 18, 2017 - Home    No Comments

Aftrap van het Hurksjaar

18 juli 1977 was de sterfdag van architect Jac Hurks.
Dit jaar heeft het Hurks Genootschap die datum aangegrepen als startpunt voor een aantal bijzondere gebeurtenissen. Dat begon met het bevestigen van een gedenkplaatje aan de gevel van Vughtstraat 24, waar Hurks lange tijd woonde en werkte.
Het schildje heeft de vorm van een mansardedak, dat karakteristiek is in zijn werk. Het ontwerp komt uit het creatieve brein van architect Vic Wendel. Architect Hugo Groenewegen – voorzitter van het Hurks Genootschap – viel de eer te beurt het gevelplaatje te bevestigen.
Later dit jaar, op zondag 10 december, volgen nog een tentoonstelling en een boek over de architect.

mei 15, 2017 - Home    2 Comments

warmdraaien in Milonga

Laat ik mijn eerste dag in Milonga maar eens beginnen met een opwarmoefeningetje. In de drieënhalf uur reistijd gisteren is genoeg gebeurd om van me af te schrijven. Dat begon al toen ik om klokslag twaalf uur in de auto stapte en Louis me op het laatste nippertje nog eens waarschuwde vooral meteen in Essen te gaan tanken. Want eigenwijs als ik ben – en heel af en toe een beetje een Hollander die op de kleintjes let – had ik me voorgenomen dat in België te doen. Maar ja, als je er geen rekening mee houdt dat de routeplanner je via de A58 stuurt, duurt het wat langer voor je de grens passeert. Zo gebeurde het dat ik bij een Antwerpse benzinepomp belandde. Het benzinewaarschuwingslampje (wat een woord!) stond toen al meer dan dertig kilometer lang te branden.
Het was een onbemande pomp, dus pinpas invoeren, brandstof kiezen, bedrag invoeren en dan de pincode. Laat ik me die nou toch prompt niet meer kunnen herinneren! Jarenlang heb ik de luxe gehad van een bijzonder eenvoudige pincode – het geboortejaar van mijn vader – tot de bank besloot dat het anders moest. En daar kan ik maar moeilijk aan wennen. Terwijl ik mijn hersenen pijnigde en angstvallig de klant bij de andere pomp in de gaten hield, gaf de betaalautomaat aan dat mijn geheugen zich vergiste. Enige haast was geboden, want de man bij de andere pomp was bijna klaar met tanken. Ik trok de stoute schoenen aan en stapte op hem af. Een veertiger met een staartje die er heel links, vriendelijk en betrouwbaar uitzag. Even zag ik hem een wenkbrauw optrekken toen ik hem mijn probleem voorlegde. Het leek mij een goed voorstel om op zijn pinpas te tanken en hem het bedrag meteen contant terug te betalen. Gelukkig kon hij daar in meegaan. Hij kwam zelfs met een beter voorstel. “Rij je op je diesel of naft?” vroeg hij. (Het blijft een heerlijk taaltje, dat Vlaams, maar soms heb ik het zinsverband hard nodig.) Hij bleek een pas te hebben van zijn werkgever, waarmee hij alleen diesel kon tanken. Die grap ging dus niet door.
We kwamen dertig euro overeen. Dat hield ik zichtbaar voor hem in mijn hand, terwijl hij de betaalautomaat bediende en ik begon te tanken. “Je bent er bijna”, waarschuwde hij, terwijl de teller liep. “Je hebt toch een bedrag ingetoetst, dan stopt hij toch vanzelf?” vroeg ik nog, maar dat bleek dus niet zo te zijn. Ik wist dat er weinig kleingeld in mijn portemonnee zat, maar wel een briefje van vijf. Daarom liet ik de pomp doorlopen naar vijfendertig. Het mes sneed gelukkig aan twee kanten, bedacht ik: hij had zijn goede daad voor vandaag verricht en ik kon verder op pad. Nog voordat ik weer wegreed schoot me mijn pincode te binnen!
Een uur later stopte ik op de parkeerplaats bij een grote benzinepomp. De koffiegeur in de winkel had een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij, maar de diepzwarte afbeelding op de automaat schrok me af. Het werd daarom een kop cappuccino met een mueslibol, gecombineerd met een heerlijk voorjaarszonnetje. Het bakje schoongemaakte aardbeien dat ik van thuis had meegenomen parkeerde ik als toetje op de bijrijdersstoel voor ik weer verder reed. Nog een half traject te gaan. Hier en daar werd er aan de weg gewerkt. Zo gebeurde het dat ik de navigator volgde richting Mons, hoewel me in de mail vooraf geadviseerd was Charlerois aan te houden, omdat in die richting het verkeer wat vlotter doorstroomde. Gelukkig pakte het goed uit. De route over landelijke wegen en door lieflijke dorpjes gaf me meteen een vakantiegevoel. Daar rijd ik graag voor om.
Bij Saint-Rémy gaf StuBru er de brui aan en schakelde ik moeiteloos over op muziek uit de sixties, die ik thuis al hapklaar in de cd-speler had gestoken.
Toen een bord langs de weg aangaf dat ik de Franse grens passeerde, had ik volgens mijn wegwijzer Garmin nog vijfentwintig minuten te gaan. Toch iets verder dan ik gedacht had – in mijn herinnering lag mijn bestemming nauwelijks tien kilometer over de grens – maar het einde van de rit was in zicht. Daar wachtte een weerzien met een groep schrijvers die ik hier vorig jaar voor het eerst ontmoette en een kennismaking met voor mij drie nieuwe gezichten. Vreemd genoeg voelde het na die ene keer al meteen als thuiskomen.
De heerlijke tuin van Milonga ligt er veel groener bij dan vorig jaar in april. Die paar weken verder in het seizoen maken een heel verschil. Mijn slaapkamer kijkt uit op een bijna uitgebloeide magnolia, maar ik kijk uit naar een inspirerende week.
Misschien komt het nog goed met mijn boek.

Pagina's:1234567...40»